معلّم چه بخواهد چه نخواهد شاگردانش بسیار تحت تاثیر اعمال و رفتار او هستند به طوری که گاهی این رفتارها و اعمال را الگوی خود در زندگی قرار می دهند. حال اگر این معلّم تنها برای گذراندن ساعات اداری به مدرسه آمده باشد و اصولاً فن شریف معلّمی را در میان چهار دیوار کلاس درس ،آنهم فقط یاد دادن یک سلسله مطالب حفظی بداند ،دانش آموز هم به پیروی از معلّم خود ،تحصیل می کند تا به هدف های مادی برسد مثلاً مدرک بگیرد .که این هدف مادی و ناقص است و او را به هدف های بلند انسانی نمی رساند . واین معلول گم کردن هدف تعلیم و تربیت و فراموش نمودن وظیفه ی حساس معلمی است. معلم باید به دانش آموزان خود بیاموزد که علم را برای طهارت روح بیاموزندو طبیعتاً خود باید این را خوب درک کرده باشد. بنیان گذار انقلاب اسلامی اسلامی ایران در روز معلم فرمودند :"معلّمی شغل انبیاء است" این جمله ی کوتاه معنای بسیار عمیقی داردو درک کامل معنای آن نیاز به سالها تفکّر و تفحّص و تحقیق دارد. پیامبر گرامی اسلام (ص) فرمودند :"علماء امتی کأنبیاء بنی إسرائیل" علماء امت من مانند أنبیاء بنی إسرائیل هستند . همان طور که در نبوت حسن خلق و تواضع لازم است در معلّمان که به نوعی عالِم محسوب می شوند نیز باید چنین باشد. معلم خوب وشایسته معلّمی است که به علم خود تسلط داشته باشد و فن تدریس ونحوه ی برخورد با دانش آموزان را بداند.دانش آموزان را به یادگیری و سعی و تلاش تشویق و ترغیب کند به طوری که آنها نسبت به یادگیری احساس اشتیاق کنند و با علاقه ادامه تحصیل دهند. یک راه آن این است که فضیلت علم مورد نظر و کاربرد های آن را بیان کند وهمچنین می تواند از متخصّصان آن رشته که به موفّقیت هایی رسیده اند ،سخن بگوید. برای مثال یک معلّم ریاضی می تواند با بیان کاربرد هایی از ریاضیات در کامپیوتر و پزشکی و حتّی طبیعت در دانش آموزان خود ایجاد اشتیاق کند.